That's Me

Апошнія вершы

Ізноў праз пакуты

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ізноў праз пакуты... Ізноў праз пакуты –
у ранах па цернях –
шліфуецца дух, абалонкаю скуты,
як жыціцай зерне.
Пад ветрамі-бурамі знешняга свету
душой-небаракай
ссякаюцца ўсходы злаякасных клетак –
духоўнага раку.
І сэрцам прымаецца лепшае з лекаў –
святое прычасце,
якое жыццё павяртае спрадвеку
ад болю да шчасця.

17.07.2013

Трыццаць тры фотаздымка

Сярэдняя: 1 (1 голас)
27629821_600.jpg

Трыццаць тры фотаздымкі – гады ад юнацтва да старасці –
у якіх крок за крокам жыцця стужка адлюстравалася –
Лоры, Хэзэр, Бебе і Мімі – сёстры Браўн і сяброўкі.
Іх фатограф штогод фіксаваў – як рабіў замалёўкі:
прыгажуні-дзяўчынкі, дзяўчаты, нявесты, жанчыны,
клапатушкі-матулі, бабулі ў барознах маршчынак.
З кожным кадрам сталеюць, старэюць – заўважыла вока…

Пераклад верша J.L. McCreery "There is no death"

Сярэдняя: 1 (1 голас)
mccreeryjohn.jpg

Не, смерці ўсё ж не існуе!
Хоць знічкі й сыплюцца ў мурог,
але па зорнай цаліне
іх зноўку сее Бог.

І прах зямны адолеў смерць:
падставіць пыл пад летні душ –
і ну калоссем залацець
і ружавець ад руж.

Заснення вечнага няма!
Хаця увосень лістапад
касой махае, прыйдзе май –
і зноў расквеціць сад.

І праз званочкі-галасы –
пасыл з нябачнага быцця –
пальецца спеў на ўсе часы

лю

Яшчэ не ацэнена
zf8PvAu.jpg

Пераклад. Б. Пастарнак "О, знаў бы я..."

Сярэдняя: 3 (1 голас)
images.jpeg

О, знаў бы я, што так бывае,
калі задумваў свой дэбют:
радочкі з кроўю забіваюць –
вось хлынуць горлам – і заб’юць.

Я б ад такіх вар’яцкіх жартаў
тады адмовіўся зусім,
хаця пачын здаваўся вартым
і быў спярша цікавы ўсім.

Аднак жа старасць – Рым, каторы
дасюль – загадкавая рэч –
не йгры чакае ад акцёра,
а зніштажэння насамрэч.

Калі пачуцці – у суфлёрах,

Гатэль у цэнтры Барселоны...

Сярэдняя: 1 (1 голас)
hotel-offers-barcelona.jpg

Гатэль у цэнтры Барселоны.
Мастак п'е каву й разглядае
дзявуль прадажных – вопыт плённы –
якая з кім – адна, другая...

Іх у куточку рэстарана
мужчыны кормяць "на расстанне".
Для іх "дзяўчыны на сняданак" –
дакор грашоваму "каханню".

Яны ядуць. Па іх жа віду
там не напой – настойка цвілі,
бо не захопленасць – агіда
ў вачах, што ўчора іх "любілі"...

5.07.2013

Пераклад верша Qyazzirah Syeikh Ariffin "I’m Affraid"

Сярэдняя: 2 (1 голас)
tumblr_mazdhyQ19y1r8exp4o1_500.jpg

Гаворыш, любіш дождж –
абвалісты, шалёны?
Скажы тады, нашто ж
ідзеш пад парасонам?

І сонца любіш ты?
Сцвярджаеш гэта, згода?
Чаму ж у цень заўжды
Ляціш за прахалодай?

Выказваеш любоў
да ветрыка? Ну, знаеш...
Чаго ж акенца зноў
старанна зачыняеш?

Цяпер баюся я:
калі ўсё ГЭТАК люба,
чым стане МНЕ твая
любоў?
Я, кажаш, – любы?..

Не заўжды будзе так

Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
sBr4BFlJm_Y.jpg

У часіну, калі, як зламаны вятрак,
згубіш крылы ў навале, што звыш памясіла,
не сумуй, не тужы, як апошні бядак.
Пацярпі, ўсё міне. Не заўжды будзе так.
Бог дае нам гароты па сілах.

А як сонейка ўдачы з-за хмары зірне,
хай табе ззянне вочы не засціць.
Не заўжды будзе так, як жадаецца, не!
Ледзь сагрэеш душу – раптам дождж ламане
І прыб'е да зямлі промень шчасця.

Рака жыцця

Сярэдняя: 1 (1 голас)
8996700442_3c4108b6f5.jpg

Рака жыцця у рамках берагоў
па плыні несла лодачку павольна
у акіян.
Але…
Але любоў
шалёным ліўнем хлынула свавольна.
Працяла спрэс, да дна, змяніла курс,
адняла вёслы, знесла на парогі,
уліла так, што лекі – мёд спакус –
звяла ў атруту: «Пі! Так хочуць Богі!»
І асляпіла вочы туманом,
і зацягнула сонейка ў аблокі,
каб у сутонні ззяла ноччу й днём

Трымаючы мару ў абдымках...

Сярэдняя: 2 (1 голас)

Памерці,

трымаючы мару ў абдымках,
забыўшы пра час –
колькі? – месяцы, дні? –
засвечаным кадрам
са стужкі няздымкаў,
нямою мальбою:
“Пачуй! Пазвані!”

Памерці,

заціснуўшы ў жменю жаданні,
душу пазбаўляючы
простых уцех,
адрокшыся ў духу
ад недакахання
і звёўшы
адчайныя слёзы
у смех.

Памерці,

адкінуўшы прэч, нібы смецце,
наноснае –
тое,

Пераклад. Б. Пастарнак. "Недатыка й ціхоня..."

Сярэдняя: 1 (1 голас)
medium15141119.jpg

Недатыка й ціхоня – як ёсць –
зараз ты ўся – агонь-аганёчак.
Дай замкну я тваю прыгажосць
у цямніцу – у верш-церамочак.

Паглядзі, як гульнёй агнявой
азарае "арандж" абажура
край акна, падаконнік, пакой,
нашы цені і нашы фігуры.

Ты з нагамі крыж-накрыж сядзіш
на тахце – па турэцку, няйначай, –
і ляпечаш – о, мой ты малыш! –
аба ўсім ну зусім па-дзіцячы.

Цалую твой партрэт...

Сярэдняя: 4 (1 голас)
62344504_41961447_Cvetaeva.jpg

Цалую твой партрэт –
у смуце, у журбе.
МілЕнькі! Белы свет
сышоўся на табе!

Забойны гэты клін
не выштурхнуць нічым:
у сэрцы – ты адзін,
а звонку – хоць крычы.

Пустэча як ласо
сціскае дух і дых:
не чую галасоў,
не бачу воч другіх.

Мне мроіцца твае:
пагляд, усмешка, твар.
А свет не існуе –
каторы дзень запар.

Няма ні сонца ўдзень,
ні поўні па начах.

Прабач...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
38772233435915_480.jpg

Усё ўнутры гарыць,
і курчыцца, і вые.
Чапляцца за жыццё?
Навошта мне працяг?
Ты выкінуў мяне,
як тапачкі старыя,
як прыкры успамін
з уласнага жыцця.

Наўрад ці я змагу
адолець гэта гора.
Адкінула душу
адсечаная ніць.
Збаўляльная імгла
пакрые хутка сорам,
каторы пры святле
ужо не замаліць.

Не выплюхну – здушу
падушкай схваткі плачу.

У сцямнелых нябёсах...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
less001-1.gif

У сцямнелых нябёсах, што свецяцца,
як мільён светлячкоў над зямлёй,
заблукала малеча-мядзведзіца
у трох зорках ад маткі сваёй.

Памігцела і вочкі заплюшчыла –
усё роўна не бачна – ані!
І сузор'ем завісла над пушчаю –
хоць малыя, а ўсё-ткі агні.

А матуля за дзетку спужалася –
не прапала б у цемры такой!
І, як толькі дагнаць атрымалася,
учапілася ўладна рукой.

Світае...

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
338.jpg

Світае... У алькоў
дрымотнага сусвету
ўрываецца шыццё
праменняў залатых
і танцы матылькоў,
што радуюцца лету,
вітаючы жыццё,
праяўленае ў іх.

У пацеркі расы –
у россып дыяментаў –
глядзіцца небакрай
і цешыцца гульнёй
вясёлкавай красы,
разбітай на фрагменты –
на дробны сонцаграй,
запалены вясной.

Ружовае жэле
змяняецца на просінь.
Зараначкі запеў