That's Me

Частушкі-паплакушкі

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)
images.jpeg

Хоць не дурань, не лайдак
і не крыварукі я,
нешта ўсё ў мяне не так:
набакір і наўскасяк
і ўсяму насуперак.

Мары зношваю да дзір,
яву рву й падлатваю.
У кагосьці ў будні – пір,
а ў мяне і ў святы – вір –
безграшоўе клятае.

Стану ранкам ля акна,
гляну – ззяе сонейка.
А пайду кудысь – хана:
проса дожджыку спаўна
сыплюць хмары-конікі.

І ў каханні у сяброў,
як ва ўсім, – гармонія.
А ў мяне – адна любоў –
жонка, што псуе мне кроў –
даўкая аронія.

У раі штодзённых спраў
ні ў адной не спраўны я:
мераў боты, як купляў,
ды праз тыдзень іх дастаў,
а яны – два правыя.

Жыць спрабую ўсё прасцей.
“Так лягчэй,” – кумекаю.
Ды мой шлях чамусь ідзе
не наўпрост, як у людзей,
а п’яною змейкаю.

Развярэджваю душу
недарэчнай хронікай,
ды занадта не тужу:
лёсу фігу пакажу –
й граю на гармоніку.

8.04.2013

  • Гады творчасці
 
  • Апошнія водгукі
 
  • Нашыя сябры
 

Нашыя праекты