That's Me

Мяне, напэўна, хтосьці ўрок...

Яшчэ не ацэнена

Мяне, напэўна, хтосьці ўрок
Ці я сур’ёзна захварэла:
Употай здраджваючы целу,
Збягае сэрца на лісток.

І з ім становіцца адным,
І ўвекавечваецца ў вершы,
Каб ілюзорнасцю завершыць
Майго жыцця пустога дым.

Боль развярэджвае душу
І растапляе лёд істоты –
І я, здараецца, бы з лёту,
Слязьмі нябачнымі пішу.

Адкуль не ведаю, але
Пад знакам шчасця альбо гора
За кропляй кропля льюцца творы,
Як быццам міра ці алей.

Сцякаюць словамі радкі,
Выратавальныя, бы споведзь –
Каб загаіць і супакоіць
Жывыя раны й гузакі

І ўсё, што мучае ўнутры –
Марэнні, думкі, адчуванні –
Неўтаймаваным вершаваннем
Суняць, суцішыць да пары.

Пісанне – сродак ад нуды?
Але… О, сорам! Злыя сведкі
Гавораць мне, я не паэтка…
Мо і не хлусяць, сапраўды?

8.07.2012

  • Гады творчасці
 
  • Апошнія водгукі
 
  • Нашыя сябры
 

Нашыя праекты