That's Me

Пераклад санета 17 У. Шэкспіра.

Яшчэ не ацэнена
sonety-shekspira-1.jpg

Ну хто паверыць вершыку майму,
Калі я ў ім твой вобраз адлюструю,
Праз нейкі час - убачыўшы труну,
Куды схавае смерць красу жывую?

Калі ж вазьмуся рыфмамі ўсхваліць
І мілату, і воч нябесных чары,
Век пройдзе - скажуць: “Маніць! На зямлі
Не можа быць такіх анёльскіх твараў!”

І будзе ода слаўная мая
Ў стале жаўцець, адхіленая светам
З такой высновай: "Гэта балбатня
Была ўсяго-ткі мараю паэта."

Вось май ты сына – жыў бы - удвая:
Ў санеце й сыне бегла б кроў твая…

W. Shakespeare Sonet 17

Who will believe my verse in time to come,
If it were fill'd with your most high deserts?
Though yet, heaven knows, it is but as a tomb
Which hides your life and shows not half your parts.

If I could write the beauty of your eyes
And in fresh numbers number all your graces,
The age to come would say 'This poet lies:
Such heavenly touches ne'er touch'd earthly faces.'

So should my papers yellow'd with their age
Be scorn'd like old men of less truth than tongue,
And your true rights be term'd a poet's rage
And stretched metre of an antique song:

But were some child of yours alive that time,
You should live twice; in it and in my rhyme.