That's Me

Пераклад санета 29 У. Шэкспіра

Яшчэ не ацэнена
shakespeare collage.preview.jpg

Калі пагардай Божай і людской
Я растраўляю сам сябе да слёз
І енчу ў неба з марнаю мальбой,
І праклінаю ўласны сціплы лёс,

Я прагну велькім быць, бы той багач,
Які сябрамі слаўны і красой,
Мець нечы розум, талент, кола ўдач
Замест нязначнай існасці маёй.

Але як толькі ўспомню пра цябе,
Ўжо не зайздрошчу болей я другім.
Душа мая жаўроначкам пяе
І ў неба ўзносіць мой удзячны гімн.

Бо асалоду мець тваю любоў
Я не змяню й на долю каралёў.

W. Shakespeare, Sonet 29

When in disgrace with Fortune and men's eyes,
I all alone beweep my outcast state,
And trouble deaf heaven with my bootless cries,
And look upon myself and curse my fate,
Wishing me like to one more rich in hope,
Featured like him, like him with friends possessed,
Desiring this man's art and that man's scope,
With what I most enjoy contented least;
Yet in these thoughts myself almost despising,
Haply I think on thee, and then my state
(Like to the lark at break of day arising
From sullen earth) sings hymns at heaven's gate;
For thy sweet love rememb'red such wealth brings
That then I scorn to change my state with kings.