That's Me

Пераклад санета 87 У. Шэкспіра.

Яшчэ не ацэнена
sonety-shekspira-1.preview.jpg

Бывай! Ты надта велькая каштоўнасць,
Каб я і надалей табой валодаў!
Правы мае ўладарныя – умоўнасць,
Якой не забрытаць тваю свабоду.

Дый чым я заслужыў тае багацце?
Што я ў сабе прываблівага маю?
Ты маяўся ў нікчэмніка ў абладзе.
Празрэў? Табе я вольную вяртаю!

Ты й так, сабе не ведаючы кошту,
Дарыў мне і сяброўства, і каханне.
Але заўжды прыгонным быць навошта?
Бывай! І не кляні… на развітанне…

Я ў дзіўным сне – з табой – быў каралём.
Прачнуўся – і адчуў – пусты мой дом…

W.Shakespeare, Sonet 87

Farewell, thou art too dear for my possessing,
And like enough thou know'st thy estimate:
The charter of thy worth gives thee releasing;
My bonds in thee are all determinate.
For how do I hold thee but by thy granting,
And for that riches where is my deserving?
The cause of this fair gift in me is wanting,
And so my patent back again is swerving.
Thy self thou gav'st, thy own worth then not knowing,
Or me, to whom thou gav'st it, else mistaking;
So thy great gift, upon misprision growing,
Comes home again, on better judgement making.
Thus have I had thee as a dream doth flatter,
In sleep a king, but waking no such matter.